Jacqueline Govaert

Lighthearted Years, het ijzersterke nieuwe, derde soloalbum van zangeres Jacqueline Govaert is sprankelend, diepgravend en goudeerlijk. De plaat opent en eindigt met een nummer over liefde: grote, onvoorwaardelijke liefde. In de songs daartussen bezingt Jacqueline op heel persoonlijke wijze het contrast tussen haar onbezonnen tienerjaren met Krezip en haar huidige bestaan.

Opener Back Of My Hand zet de toon voor het album. Een heerlijke, met behulp van producer Mitchell Froom gloedvol georkestreerde, licht opgevoerde soulballad in de geest van Dusty Springfield. Jacqueline betuigt hier haar liefde aan haar vriend, de man van haar leven, Ivo Maissan, met wie zij twee kinderen heeft en al samen is sinds ‘net voor Pinkpop’. We hebben het hier over de editie van 2000, waar zij destijds doorbrak en geschiedenis schreef met het toen piepjonge Tilburgse bandje Krezip. Ivo vormt de ene rode draad in haar leven, de andere is Krezip. Jacqueline: ‘Ik wist toen al: Krezip staat voor de rest van mijn leven op mijn voorhoofd. Wat ik ook ga doen, Krezip hoort er altijd bij.’ For All Time, waarmee de plaat afsluit, is een klein en intiem lied zonder instrumentale opsmuk. Blazers en strijkers spelen op alle andere nummers een prominente rol, maar hier horen we louter piano en Jacquelines stem. Opnieuw een liefdesbetuiging, aan dierbaren op wie ze altijd kan terugvallen. ‘Hoe verdrietig of moeilijk sommige dingen ook zijn’. Ivo opnieuw, maar ook in het bijzonder haar zus Anne, de voormalig Krezip-gitariste, met wie ze zich ‘hecht vervlochten’ voelt.

Back Of My Hand en For All Time vormen de boekensteunen van een album waarop Jacqueline naar de haar omringende wereld kijkt als de vijfendertigjarige vrouw die ze nu is. De onveilige wereld van vandaag de dag, met zijn politieke onrust en dreiging. Soms zou ze het liefst met man en kinderen in een schuilkelder gaan zitten, zoals ze suggereert in Ignorant Fools, een nummer dat ze schreef de dag nadat Donald Trump de Amerikaanse presidentsverkiezingen won. Zorgeloosheid lijkt voorgoed te behoren tot een voorbij tijdperk. Denk ook aan aanslagen en milieurampen. ‘Die onveiligheid doet wat met je als mens. Het gevoel dat je gevaar loopt in je eigen land, dat had je vroeger toch niet?’

Maar niet alleen op die manier behoren de lighthearted years tot haar verleden. Jacqueline ziet veel van haar leeftijdsgenoten, vaak mensen met wie ze opgroeide, zwaar worstelen met ‘het grote mensenleven’. Soms voelt het alsof haar generatiegenoten op hun zeventiende onder water doken en op hun vijfendertigste weer boven zijn gekomen. En dan? ‘Iedereen superdruk, werken, voortplanten, trouwen, sommigen zijn al weer gescheiden, een paar al weer alleenstaande moeder, iemand wordt ziek, een ander gaat alweer voor de tweede keer trouwen.’  Waaruit maar blijkt: ‘Op je vijfendertigste is het leven oneindig veel complexer dan je op je zeventiende dacht.’

Iedereen van midden dertig kent wel iemand die zijn of haar sores probeert te smoren in een roes van alcohol en zelfdestructie. Rhythm Of Your Heart gaat erover. Iedereen van die leeftijd kent wel iemand die je zou willen toeschreeuwen: ‘Laat die rampzalige (ge)liefde zo snel mogelijk los!’ Dat is de boodschap van Let Him Go, de meest uitbundige, pure popsong op de plaat, inclusief een refrein dat onweerstaanbaar uitnodigt tot meeblèren. ‘Die is speciaal for the girls’, legt Jacqueline uit. Iedereen op die leeftijd staart wel eens wezenloos uit het raam en vraagt zich vertwijfeld af, zoals Jacqueline in het intrigerende Long To Believe You: ‘Komt mijn beste tijd nog, of heb ik die al achter me?’ Geluksmomenten en mijmeringen vol dankbaarheid zijn er op het album evengoed. Luister maar naar Corner Of The World, over de vaste vakantiebestemming van de familie Goveart en naar By The River, domweg gelukkig aan de Spaarne, een prachtige, tedere song.

 

Op Lighthearted Years keert Jacqueline ook een aantal keren terug naar haar jeugdjaren met Krezip, een tijd die ze met terugwerkende kracht ook  ‘verwarrend’ en ‘behoorlijk pittig’ noemt. In het ontroerende Falling zingt ze over a dozen Junes (Krezip heeft twaalf jaar bestaan) en over de onderlinge band van ‘de harde kern’ (Jacqueline, Anne, toetseniste Annelies Kuijsters en bassist Joost van Haaren): We stuck like glue. Al net zo kernachtig: We had our lives entwined, we had our teenage minds, before a million eyes.

Tieners waren ze, de wereld keek mee terwijl ze opgroeiden. When we were young we grew up in the eye of the storm, zingt ze dan ook in Old Records. Dat nummer roept het beeld op van de drie meiden uit de band die nu als volwassen vrouwen opnieuw weer eens samen naar hun vroegere Krezip-platen luisteren. Jacqueline: ‘Ja, maar ook de platen die daarbij hoorden. Skunk Anansie, K’s Choice en Alanis Morissette. Platen die ik opvrat toen ik vijftien was. Dat trio heeft mijn tienertijd bepaald.’

Toen Krezip in 2009 uit elkaar ging, was Jacqueline aanvankelijk vooral opgelucht. ‘Er viel heel veel van me af.’ Een tijd lang wilde ze ook niks van haar Krezip-verleden weten. Dat hoorde bij de verwerking, die fase ligt al weer een tijd achter haar. ‘Met het verstrijken der jaren ga je er steeds anders op terugkijken. We eten nog altijd een paar keer per jaar samen en dan zijn de verhalen en inzichten over toen altijd weer anders. Je perspectief erop ontwikkelt zich. Je beseft steeds beter wat het betekende om vanaf je achttiende publiek bezit te zijn. Op Lighthearted Years kom ik weer een stukje dichter bij dat meisje van toen. Blijkbaar is die ruimte er nu.’

Die ruimte is gecreëerd door voorganger Songs To Soothe, haar vorige soloalbum uit 2014, dat Jacqueline beschouwt als een stijloefening in de klassieke Amerikaanse seventies sound, geïnspireerd door muzikale helden als Carole King, Dusty Springfield, Joni Mitchell (‘mijn engel qua teksten’) en Jackson Browne. Maar ook als een bewijs richting haar zelf. ‘Van: ik kan het nog, vanuit mezelf songs maken. Net als vroeger met Krezip, maar nu in mijn eentje. Je weet niet wat het inhoudt om uit een band te stappen. Dat weet je pas na een plaat of twee of drie. Met Songs To Soothe heb ik een heel belangrijke stap genomen. Die plaat is echt een ommekeer in mijn artistieke carrière. Daar wilde ik nu op doorgaan, maar dan een stuk uitbundiger. Ik wilde die sound ook veel meer naar het nu trekken.’ Op Lighthearted Years spelen dan ook veel nieuwe, eigentijdse invloeden een rol. Denk aan de Canadese zangeres Feist, aan Hamilton Leithauser (ex-zanger van The Walkmen) en aan de meest recente albums van de zusjes Knowles, respectievelijk Solange (A Seat At The Table) en Beyoncé (Lemonade).

‘Een album maken’, zegt Jacqueline, ‘is het fijnste wat ik kan bedenken, maar het is soms ook een bitch.’ Daarom is de hulp van Mitchell Froom, de vierenzestigjarige producer uit Los Angeles haar zo dierbaar. Froom werkte eerder met o.a. Sheryl Crow, Crowded House, Suzanne Vega, Paul McCartney en Elvis Costello. ‘Een hele lieve man met autoriteit en kennis en het vermogen zichzelf helemaal weg te cijferen. Hij stelt zich helemaal in dienst van het talent van de artiest. Alles draait om jouw stem, zei hij telkens. Daar heb ik heerlijk gebruik van gemaakt.’ Acht maanden lang tikten Jacqueline en Mitchell per e-mail muzikale ideeën heen en weer tussen Nederland en Californië. Zij delen dan ook de credits voor alle songs op Lighthearted Years. De plaat werd in drie weken tijd opgenomen in de studio van Mitchell in Los Angeles, met Amerikaanse muzikanten als Matt Chamberlain (o.a. Pearl Jam), Bob Glaub (Bob Dylan, John Lennon, Bruce Springsteen) en Davey Faragher (Elvis Costello, Willy DeVille, Sheryl Crow). Lighthearted Years klinkt dan ook als een klok.