PlugOut Reports

Energieke Ethereal

De schare fans was al vroeg uit bed gekomen om de melodische metal band Ethereal te zien aftrappen op het Provincie Noord-Holland podium. Giel Beelen trekt zijn zwarte Etherealshirt aan en de eerste synthesizergeluiden klinken uit de boxen. Het is net na de middag, maar iedereen is nu definitief goed wakker. De roodharige zanger grungt de menigte bij elkaar en er ontstaat al snel een kleine pit. Ethereal bracht twee jaar geleden hun EP ‘Prologue’ uit en zijn dit jaar de winnaars van de Rob Acda Award 2010. Op deze bewolkte, maar droge woensdagmiddag spat de energie van het podium af en zijn de headbangers niet te houden. Halverwege de act schreeuwt zanger Daniel Verbrugge de volgens hem toepasselijke kreet ‘ Destruction’, alsof hij de vrijheid wil doorbreken met zijn harde gebrul. Gitarist Michiel Quakernaat geeft een aantal indrukwekkende gitaarsolo’s weg, waarop zijn collega Bjorn van der Ploeg op de basgitaar ook van zich laat horen. Toetsenist Uri Dijk blijkt zijn synthesizer bewust verticaal te hebben geplaatst, waardoor zijn lange haar continu voor zijn gezicht hangt. Een half uur lang konden de metalheads genieten van deze opkomende Leidse band, die op deze editie van Bevrijdingspop met veel decibel aanwezig waren en op hun manier de vrijheid vierden.
Door: Danielle Lakeman en Oscar Schade

Brave Johnny Crapfeet

Aan band Johnny Crapfeet de taak om het festival te openen op het Jupilerpodium. Helaas voor de band is er nog niet veel publiek, maar de mensen die er waren klapten wel enthousiast mee. De band zelf is in ieder geval heel blij om te mogen spelen. Johnny Crapfeet  bestaat namelijk pas een jaar. Drie maanden na de formatie wonnen ze de InHolland Popprijs, waarvan ze nu de vruchten plukken – de prijs was een optreden bij Bevrijdingspop in Haarlem. De inspiratie van de band is Red Hot Chilli Peppers, wat duidelijk te horen is. Volgens de zanger gaat daar echter verandering in komen: de band wil meer de funky, alternatieve kant op. En een optreden in Paradiso, graag. In de Melkweg hebben ze namelijk al gestaan. Maar voorlopig moeten we het doen met hun optreden hier. Ze doen hun best er een leuk optreden van te maken, maar het is duidelijk dat Johnny Crapfeet nog geen doorgewinterde band is. Het lef om zichzelf te zijn op het podium ontbreekt nog. Het is ons iets te veilig allemaal. De bandnaam is in elk geval wel erg eigenzinnig: Johnny Crapfeet is vernoemd naar That 70’s Show, waarvan de huishippie deze naam ooit noemde. De naam bleef hangen. Nu is het hopen dat de band ook blijft hangen.
Door: Carina Hinrichs en Charlotte Out (Plug Out)

Noord- Holland podium waant zich in de fifties

Pop- noir met een vleugje blues: dat is Gemma Ray. De jonge Engelse die door Giel Beelen werd geïntroduceerd als ‘een lief, teer poppetje’ maakte vandaag op Bevrijdingspop haar Nederlandse debuut.
In een blauw jaren ‘50 ensemble met rode details betrad zij het podium om vervolgens haar eerste nummer solo ten gehore brengen. Hierna werd ze omringd door haar vierkoppige, mannelijke band
 Ze begeleide zichzelf op gitaar en speelde nummers van haar album Lights out, Zoltar.
 De playlist bestond vooral uit ballads, waardoor het meer als achtergrondmuziek aandeed. Pas aan het einde kreeg Gemma het publiek mee, door wat meer up- tempo nummers te spelen. Helaas eindigden sommige songs nogal abrupt.
Gemma’s stem is eigenzinnig, maar deed tegelijkertijd denken aan een combinatie tussen Adele en Isobel Campbell. Ze maakte veel gebruik van sound scapes, wat origineel was, maar haar stem niet altijd ten goede kwam. Tijdens het nummer Tough Love bespeelde ze haar gitaar als een viool, wat een haar optreden een leuke twist gaf. Maar wilde Gemma echt indruk maken, dan had ze het publiek meer moeten bespelen. Al met al een vermakelijk optreden, maar een grote doorbraak blijft waarschijnlijk nog even uit.
Gemma Ray’s nieuwe album It’s a Shame about Gemma Ray komt juni 2010 uit.
Crissy Thomas en Rosalyn de Lange

7th street

Vijf minuten voor aanvang van het optreden van 7th Street ging de band tijdens de soundcheck al helemaal los. Ze begonnen met een lekker nummer dat aan de muziek van Kane deed denken; harde nederrock zoals we die al vaker gehoord hebben. Bij het tweede nummer sloeg de band echter een totaal andere weg in, vrolijke nummers met jazz die het publiek aardig los kregen. De band speelde erg professioneel ondanks het feit dat het pas hun tweede optreden was. De bandleden zaten in hun element en beleefden er duidelijk plezier aan. Aangezien de weinige podiumervaring leken de bewegingen die gemaakt werden soms een beetje te gemaakt en ingestudeerd. De nummers zaten sterk in elkaar en werden goed afgewisseld. De invloeden die zijn gebruikt komen duidelijk van allerlei muziekgenres. De band brengt weinig originaliteit en het boyband-gehalte is erg hoog maar daar zat het publiek helemaal niet mee. De zanger, Robin van Veen, betrok de menigte erbij en werd beloond met een aardig applaus. De jongens zijn nog in opkomst en het is zeker dat we nog veel van de dan hopelijk iets rauwere versie van 7th street gaan horen. Al met al een lekker begin van deze middag van alweer het 30e Bevrijdingspop.
Door Lotte Pollmann en Nina Escriva Fernandez

WantWant

Na de soundcheck en een flauwe grap “ er komt een man bij de dokter” begon de band Want Want met spelen. De vier jongens uit Zwolle begonnen vrij rustig met verschillende nummers zoals: Stomme trut, alles is klote en heen en weer. Wat op zich natuurlijk niet erg pakkende namen zijn maar de muziek was goed. Af en toe wel een valse noot helemaal wanneer er geprobeerd werd om hoog te zingen. Ze deden wel erg goed hun best om het hele publiek mee te krijgen, maar uiteindelijk lukte het ze wel om vooraan een leuke groep op gang te krijgen.
Verder werd er ook nog wat aandacht besteed aan de goede doelen die hier aanwezig zijn op het terrein in Haarlem zoals Masterpeace. Ze eindigden met een echt Nederlands talig Powerrock nummer waar ze volgens hen zelf ook voor staan, wat eigenlijk alleen af te lezen was uit het laatste nummer. Al met al een geweldige band die van deze muziek houden.

Tim Knol

Halverwege de middag wordt het steeds drukker bij het Jupiler podium, waar Tim Knol op dat moment al relaxt op het podium staat. De nog maar 20-jarige singer/songwriter bracht begin dit jaar zijn titelloze album uit. Zijn eerste single ‘When I am king’ hebben we al vaak op de radio voorbij horen komen en nu is het tijd om meer nummers te leren kennen van deze talentvolle jongeman.
Inmiddels hebben al veel mensen zijn naam opgevangen en dat is te zien aan de toestromende menigte. Staande in de volle zon merkt hij op dat hij niet op deze drukte had gerekend, anders was hij vooraf even langs de sportschool gegaan. Vanaf de eerste noten verplaatsen we ons naar de sixties van San Fransisco, de invloeden van de platenkast van zijn vader. Tim begint zijn optreden met het vrolijke ‘ Stuck on the ground’ , waarna hij vloeiend overgaat naar het volgende nummer. Zijn stem doet vaag denken aan de blues van Bob Dylan.  De combinatie van het zonnetje en de muziek maakt het geheel tot het perfecte festivalsfeertje. Hij stond dan ook terecht in het voorprogramma van de band Johan. Hij heeft zich in korte tijd ontpopt tot een echte artiest, waar we nog graag meer van willen horen. De bandleden lijken elkaar perfect aan te voelen, zelfs als Tim even een black-out krijgt door de zon. Hij sluit af met het uptempo nummer ‘Sams leaving town’, waarna we vol energie vertrekken naar het volgende optreden. Maar stiekem, hadden we nog veel meer van Tim Knol willen horen.
Door: Danielle Lakeman en Oscar Schade

Wereldfaam voor Go Back To The Zoo

‘We worden op de wereld geworpen als een steen. Het is aan ons om er iets van te maken. Dat zei Sartre. Wij zijn in de positie om dat te doen en niet iedereen kan dat zeggen.’ De baarderige zanger van Go Back To The Zoo slaat een arm om zijn blonde gitarist en kijkt ons serieus aan. ‘Daar zingen we ook over,’ voegt de gitarist eraan toe.  Ja, natuurlijk heeft de zanger gestudeerd, maar dat neemt niet weg dat ze hun publiek wild kunnen maken met hun springerige poprock riedeltjes. De menigte springt op en neer en klapt op commando. Vooral de single ‘’Electric’’ krijgt de voetjes van de vloer en de handen in de lucht. Het stemt zelfs de weergoden gunstig. De zon breekt door en Haarlem gaat uit haar/zijn dak. Voor de rockers is Haarlem echter niet genoeg. De volgende stap? ‘’Wereldfaam,’’ aldus de vastbesloten zanger.
Door: Carina Hinrichs en Charlotte Out

WantWant

Na de soundcheck en een flauwe grap “ er komt een man bij de dokter” begon de band Want Want met spelen. De vier jongens uit Zwolle begonnen vrij rustig met verschillende nummers zoals: Stomme trut, alles is klote en heen en weer. Wat op zich natuurlijk niet erg pakkende namen zijn maar de muziek was goed. Af en toe wel een valse noot helemaal wanneer er geprobeerd werd om hoog te zingen.Ze deden wel erg goed hun best om het hele publiek mee te krijgen, maar uiteindelijk lukte het ze wel om vooraan een leuke groep op gang te krijgen.
Verder werd er ook nog wat aandacht besteed aan de goede doelen die hier aanwezig zijn op het terrein in Haarlem zoals Masterpeace. Ze eindigden met een echt Nederlandstalig Powerrock nummer waar ze volgens hen zelf ook voor staan, wat eigenlijk alleen af te lezen was uit het laatste nummer. Al met al een geweldige band die van deze muziek houden.

La Caravanne Passe

Na het spetterende optreden van Junkie XL was het publiek al aardig opgewarmd voor de show van de heren van La Caravanne Passe. Giel Beelen beloofde ons dat het een echt feest zou gaan worden. De bandleden kwamen het podium op en zetten meteen in met hun opzwepende Balkan muziek. Ze deden hun naam eer aan, want ze doen inderdaad denken aan een passerende karavaan. Ondanks de verschillende onverstaanbare talen die in de nummers werden gebruikt, probeerde de menigte enthousiast mee te blèren met de Franse mannen. De sfeer zat er goed in en crowdsurfende mensen ontbraken dan ook niet. De band zag er erg origineel uit met hun berenvellen, gouden jasjes en overmatig gebruik van sieraden. Ook in het instrumentengebruik zijn ze niet beperkt; banjo, fluit, saxofoon, trompet en een zeer uitgebreid drumstel, al die instrumenten bij elkaar vormden een goed geheel. Het Nederlandse publiek moest nog wel even wennen aan al deze exotische klanken, ook al is de zomer alweer in het vooruitzicht. De meningen over de band waren verdeeld, maar het grootste deel van het publiek ging helemaal los. Het figuurlijke dak ging er af, of zoals de mannen zeggen: tomatesalateoignon!
Door: Nina Escrivá Fernandez en Lotte Pollmann

The Popopopops

Naar een inleiding van Giel Beelen, kwam de band met de onuitsprekelijke naam de Popopopops, het publiek had al snel een affiniteit met de band! Voor sommige bekend en voor de meeste onbekend. Ondanks hun bekendheid hadden ze erg snel het publiek mee door hun geweldige energieke optreden, door veel enthousiasme en speling met publiek hadden ze er snel een feest van gebouwd. De 4 vrij jonge jongens uit Frankrijk, hadden de meisje die helemaal vooraan stonden snel in hun ban. Door het spelen van bekende nummers van hen zelf, ging het publiek helemaal in hun muziek op. Tijdens het optreden werd er dus dan ook veel met het publiek gespeeld, maar in dit geval ook met de cameraman, waar luid om werd gelachen.
Het optreden zelf werd in perfecte samenhang uitgevoerd met alle bandleden, het was duidelijke een professionele band die al vele optredens heeft gespeeld en waarbij veel bands nog iets van kunnen leren.
De zanger gaf een mooi optreden weg waarmee ook duidelijk te zien was dat er echt met gevoel werd gespeeld, dit was dan ook af te lezen over het gehele optreden.
Het was een optreden van echte pop en absoluut het grote podium waardig, een absolute toevoeging voor bevrijdingspop 2010.
Over het algemeen genomen een top band die we zeker vaker terug zouden moeten zien op Nederlandse bodem!
Door Jasper Hofman en Timna Rijvordt

Haarlem enthousiast over The Hype

De vijf jongens van The Hype begonnen energiek en hielden dit het hele optreden vol. Ze hebben een nieuwe cd die dan ook volop gepromoot werd. De aanstekelijke mix van the sixties, hippie en rock paste perfect bij de mellow sfeer en het heerlijke middagzonnetje. Hoewel hun kapsels als eerste opvallen – meedeinend op de beat – moet men opmerken dat ze naast hun goede looks ook wel degelijk talent hebben. De heren zouden zeker groot kunnen worden, als ze hun vrouwelijke groupies weten te ontgroeien en bij een groter publiek blijven hangen. The Hype heeft vooral uptempo nummers met een vrolijke tekst. Het zijn echte quasi-rockers met een onschuldige edge. Hoewel ze het gehele publiek niet echt in beweging kregen, waren de diehard fans niet te stoppen. Het lag dan ook niet aan hun muziek en de energie die zij aan de toeschouwers gaven, maar aan het feit dat de zon lekker scheen en het Jupilerpodium één van de weinige rustige plekjes op het festivalterrein was. Tegen het einde van het optreden werd iedereen door de enthousiaste zanger bedankt voor hun komst en speelden ze hun laatste nummer: ‘What do you say’. Alle acrobatische trucs en sprongen werden op het laatst nog uit de kast gehaald. Al met al heerste er een optimistische sfeer en genoot zowel jong als oud van het optreden.
Door: Jessica Koolhaas en Rosa Marijnen

Giovanca liet de zon schijnen in Haarlem

In 2009 won ze de 3FM Serious Talent Award en sindsdien is ze niet meer weg te denken uit de Nederlandse muziekscène. Met haar debuutsingle ‘On my way’ had Giovanca (33) een hit in handen. Vandaag bracht ze het Jupiler podium in een zomerse sfeer.
 Giovanca zette meteen de toon met een knallende opening, waarbij Caribische melodieën voor een opzwepend ritme zorgden. Met het nummer ‘Drop it’ van haar nieuwe album ‘While i’m awake’ schoot ze vol in de roos. Al snel stond het publiek mee te swingen, compleet met de bijpassende ‘vingermove’. Giovanca zong haar nummers met een heldere en pakkende soulstem, die weinig mensen onberoerd liet. Tijdens het nummer ‘Hypnotize you’ liet ze zich helemaal gaan; ze swingde als een waar podiumbeest over de bühne. Ze zocht contact met het publiek, maakte grapjes en genoot oprecht. Zelfs de zon wist Giovanca achter de wolken vandaan te lokken. Haar fans bedankten haar door ‘On my way’ woord voor woord mee te zingen. Tijdens het toepasselijke nummer ‘Free’ kregen haar bandleden een solo, wat met luid gejuich werd ontvangen. Giovanca wist zowel haar publiek als eigen band op te zwepen.
Als slot had ze nog een boodschap voor alle bezoekers: ‘Stay together’. Het publiek nam dit advies met luid gejuich in ontvangst. Een mooie afsluiter van een spetterend optreden.
Crissy Thomas en Rosalyn de Lange

Alain Clark

“Vanochtend was hij nog aan het inblèren,” kon Giel Beelen ons vertellen. We kregen een sneak preview van het nieuwe album ‘ Colorblind’ van Alain Clark. Het album ligt eind deze maand in de winkels, maar de single ‘ Love is everywhere’ wordt al fanatiek meegezongen door het Haarlemse publiek. Er is veel belangstelling voor de pop en soul artiest van eigen bodem en dat is niet voor niets. Hij straalt op het podium in zijn geboortestad en lacht zijn witte tanden bloot. Als hij ‘ Father and friend’ begint te zingen, komt ook zijn vader onder luid applaus van het publiek de bühne op. Verder komen de bekende nummers ‘ This ain’t gonna work’, ‘Blow me away’ en ‘Hold on’ voorbij. Alain zorgt voor sfeer door het publiek regelmatig te laten meezingen. Zijn kenmerkende muts en ringbaardje zorgen voor de nodige vrouwelijke sms-reacties op het videoscherm. Alain heeft stijl en klasse en dit klinkt door in zijn muziek. Halverwege zijn act maakt Alain nog een statement dat vrijheid vanzelfsprekend lijkt, maar dat in feite lang niet voor iedereen geldt. Maar met de muziek van Alain voelen wij ons vrij. Door: Danielle Lakeman en Oscar Schade

Baskerville dé topact op Bevrijdingspop

De mannen van Baskerville hebben het Jupilerpodium zeker platgespeeld. Ze begonnen meteen met hun harde electro en techno en hielden dit tot het einde vol. Fans waren duidelijk aanwezig en ook de met Baskerville onbekende toeschouwer ging al snel uit z’n dak. Ruige techno met samples van verschillende muzieksoorten maken de muziek variërend en geweldig om op te dansen. De mannen weten goed verschillende beats en ritmes met elkaar af te wisselen waardoor je je geen enkele seconde verveelt en in beweging blijft. De computer wordt combineert met een live-drumstel en zang; en wat voor een zangers! Bekende Haarlemmers waren opgetrommeld zoals Pete Philly, Jacqueline van Krezip en Bart van the Sheer. Zij maakten de nummers helemaal af en gaven er hun eigen sound aan. Ook bleek hun talent om zich aan te passen aan een andere muziekstijl, het hun eigen te maken en een geweldige show neer te zetten. Er hing een relaxte sfeer en iedereen deed mee. Baskerville is vernieuwend en talentvol. De échte techno-liefhebber komt aan zijn trekken maar ook diegene die op het eerste gezicht niet vol is van rauwe techno kan helemaal los gaan. Hoewel de mannen langer door gingen, eindigde het optreden veel te snel.
Door: Jessica Koolhaas

De Coronas houden de sfeer hoog

‘Als het ooit een hit was, kunnen wij het spelen!’Dat is het motto vDe Coronas. Een coverband die van ieder optreden een interactief spektakel weet te maken. Zo ook tijdens Bevrijdingspop 2010. Vier jaar geleden besloten zes ervaren muzikanten hun krachten te bundelen. Ze wilden covers spelen, maar niet op de manier waarop je verwacht. Ze combineerden theatrale acts en muzikale acrobatiek, waarmee het nieuwe genre stand-up pop was geboren. Het publiek belt via een podium telefoon in en geeft haar verzoeknummer door. Deze wordt vervolgens foutloos gebracht. Wees niet bang dat je een keuze maakt die niet bekend is; deze heren hebben een repertoire van ruim 5.000 nummers. Op Bevrijdingspop namen zij de zware taak van ‘pauze nummer’ op zich. Tussen de acts door hielden zij de sfeer hoog bij het publiek. Met up- tempo nummers en een hoog cabaret gehalte stonden de Coronas van 1 tot 11 op het Noord-Holland podium. Van stevige pop tot latin, levensliederen en balads: alle genres passeerden de revue. Het was een aanstekelijk muziekspektakel, geschikt voor elk publiek. De Coronas staan bekend als de huisband van Holland Heineken House, waar ze tijdens de Olympische Spelen zeventien avonden optraden. Wil jij dit ware rock and roll theater nogmaals zien? Dit jaar zijn De Coronas de openingsact op het strandfestival Zand. Crissy Thomas en Rosalyn de Lange

Boemklatsch, the name says it all!

De laatste act op het Jupilerpodium, maar ZEKER NIET de minste! De zes-koppige DJ/VJ-gang ging volledig uit zijn dak. Nog voor dat Boemklatsch de eerste beats de boxen uit knalde, stond het massale publiek te springen en te schreeuwen. Halverwege de act sprong zelfs één van de jongens uit enthousiastme richting het publiek waarop een beveiliger meteen ingreep. Natuurlijk deed dit hem niets en sprong hij weer vrolijk het podium op. Hoe later het werd hoe wilder het publiek werd, en met wild bedoelen we ook ECHT wild. Het begon met een poging tot skydiven wat uitliep op minimaal zes mensen die na hun skydive-tocht werden afgevoerd door de beveiliging. Dit mocht de pret niet drukken want niemand in het publiek die daar het feest door liet verpesten. Dankbaar hebben wij zelf gebruik gemaakt van de ruimte die het persvak ons bood: We hebben ons maximaal laten gaan op de heftige beats van Boemklatsch. Na afloop hebben wij een van de jongens gevraagd naar zijn ultieme bevrijdingsmoment van het afgelopen jaar. Zonder twijfel antwoordde hij: “Bevrijdingspop Haarlem 2010, misschien was dit zelfs nog wel beter dan ons optreden op Lowlands!”. Wij kunnen deze uitspraak alleen maar beamen, wat een geweldige afsluiter van een geslaagde 30ste editie van Bevrijdingspop Haarlem!
Geschreven door: Wendy de Liefde en Jody Brouwer.

JURK!

De naam JURK! roept veel vragen op: waarom willen twee stoere mannen bij hun muzikale doorbraak geassocieerd worden met een vrouwelijk kledingstuk? Niet gevreesd: de mannen zijn zeker niet van plan om voortaan als dragqueens op te treden. De keuze is op deze naam gevallen omdat de oma van één van de zangers op een gegeven moment woorden niet meer van elkaar kon onderscheiden. De WC, een pizza of een tandenborstel: bijna alles duidde zij aan met jurk, waardoor het woord in feite alles kan betekenen. Dat de mannen net dit woord als artiestennaam hebben gekozen, geeft aan dat je niet alleen hun bekende komische gezicht te zien zult krijgen, maar ook een serieuze toon bij het optreden kunt verwachten. Van de breinen achter Draadstaal verwacht je grappen en grollen, en niet de gevoelige, verrassende teksten die de Bevrijdingspopgangers vandaag te horen hebben gekregen. Hooggespannen verwachtingen als de band begint te spelen. Luid gejuich als de mannen van JURK! het podium op rennen. Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven hebben geen moeite het publiek te bespelen, ook al was het JURK!’s eerste optreden voor zo’n groot publiek. Met onder andere Niemand, Zou Zo Graag en een paar knallende covers speelden ze ons omver! Geen typetjes te zien, maar twee normale mannen met een groot muzikaal talent. Dennis van de Ven en Jeroen van Koningsbrugge hebben wat dat betreft een groot talent: ze kunnen zingen, entertainen en krijgen het publiek gemakkelijk mee. Mede door hun optreden is het festival in Haarlem een groot succes.
Door: Jasmin Schous en Rosa Marijnen

Uit je dak met Dio

Nadat Giovanca het Bevrijdingspoppubliek al helemaal had opgewarmd, was het de beurt aan Dio het publiek dat gevoel vast te laten houden. De man die we allemaal kennen van het duo Dubbel D (samen met Darryl) opende zijn 40 minutes of fame onder andere met de top 40-hit Tijdmachine. Alle aanwezige dames hingen hierbij bijna letterlijk aan zijn lippen en naarmate de zon meer ging stralen en Dio zich ontdeed van zijn te warme kledij, begonnen de harten van deze dames steeds sneller te kloppen. Toen de geboren entertainer zich daarbij ook nog eens tot deze wildenthousiaste doelgroep richtte, was het helemaal gedaan met de rust. Toch wist Dio ook af en toe een gevoelige snaar te raken. Met een nummer over zijn vader deed hij menig verlaten kind op de wereld zich even niet alleen voelen. Alhoewel Dio niet op het hoofdpodium stond, was het onder het publiek dringen geblazen om ook maar een glimp van hem op te kunnen vangen. En terecht, want Dio mag met recht één van de grootste artiesten van de Lage Landen genoemd worden. Rap Battle als volgende act: eat your heart out, want je moet van goede huize komen het publiek net zo te kunnen vermaken als Dio!
Jody Brouwer en Wendy de Liefde

Los gaan op Drive Like Maria

De avond valt en alle hardrock liefhebbers verzamelen zich bij het Jupiler podium. Bij ons is Drive Like Maria (nog) niet ontzettend bekend, maar de band heeft al in de voorprogramma’s gestaan van rocklegendes als AC/DC en Motorhead. Dat ze zelf ook flink tekeer kunnen gaan met een gitaar bewezen ze vanavond. Of met een drumstokje. De zanger speelt namelijk zowel gitaar als drums, en wisselt halverwege de show van instrument, waarna er een onbekende, nieuwe drummer aan slag komt. Het publiek is gretig en laat zich maar al te graag onderdompelen in de stevige bak ‘herrie’ van Drive Like Maria. Ieder nummer wordt met luid gejuich ontvangen en gevierd met een uitzinnige moshpit. Er wordt zelfs gecrowdsurft. Het blijft echter onduidelijk of dit aan de kwaliteit van de muziek ligt of dat er gewoon even stoom afgeblazen moet worden. De muziek doet denken aan bands van vroeger, zoals Motley Crue. Maar blijkbaar kunnen de jongeren van nu dit nog steeds waarderen. Rock is still alive!! Door: Charlotte Out en Carina Hinrichs

Rapbattle

Nadat het rapgevoel in het publiek door Dio al aardig was aangewakkerd, begon tijdens de rapbattle tussen de aanstormende raptalenten op het Jupilerpodium de hiphop feeling er pas echt in te komen. De deelnemers werden willekeurig ingedeeld en er werd getost om wie er als eerste de strijd aan mocht gaan. De rappers kregen verschillende thema’s voorgeschoteld, als eerst was het thema onderdrukking aan de beurt. Met een goede beat op de achtergrond werd er een creatieve draai aan het thema gegeven. Vele beledigingen werden naar elkaars hoofd geslingerd en het ging er soms heftig aan toe. Het publiek had duidelijk zijn favorieten en dit lieten ze dan ook uitvoerig merken. Sommige jongens hadden het zeker in zich om door te breken, aan improvisatietalent was namelijk geen gebrek. Zelfs het publiek dat normaal geen liefhebber van deze muziekstijl is, werd in extase gebracht door de jongeren. De stoere bewegingen met bijbehorende kleding en wilde kreten hielpen om het publiek mee te nemen op een reis langs de wereld van de rap. Een volgende wedstrijd is zeker de moeite waard om te gaan kijken, da bomb!
Door: Nina Escriva Fernandez en Lotte Pollmann

Ed Kowalczyk overtuigt ook zonder LIVE

In de aankondiging werd hij omschreven als de opvallendste internationale artiest op Bevrijdingspop. Met zijn optreden heeft hij deze titel absoluut waargemaakt. Ed Kowalzcyk, voormalig frontman van Live, vormde het hoogtepunt op het Noord-Holland podium. Het veld was tot ver naar achter afgeladen met fans van alle generaties. Zij stonden niet lang stil, het eerste nummer knalde meteen uit de boxen. Ed’s zowel kalme als rauwe stem wist menig bezoeker te ontroeren. Hij voerde ons langs zijn nummers en speelde zo nu en dan ook een stukje op de gitaar. De boventoon werd gevoerd door stevige rocknummers, maar zo nu en dan werden deze afgewisseld door een balad. Zijn nieuwe single ‘Grace’ werd positief ontvangen door het publiek. Velen kenden de teksten uit hun hoofd en zongen deze luidkeels mee. Zijn oude songs waren herkenbaar en werden daarom beter ontvangen dan het nieuwe materiaal. Vooral ‘Overcome’ bezorgde iedereen een kippenvel moment. Ed begon in 1994 als frontman bij de rockband Live, maar besloot vorig jaar om solo verder te gaan. ‘We waren al lang bij elkaar en het werd tijd voor verandering. Ik wil mijn vleugels uitslaan en samenwerken met verschillende muzikanten.’ Dat laatste is meer dan gelukt, met een nieuwe band waar ook zijn broer in speelt. De sound daarentegen is minder vernieuwend; Ed klinkt met of zonder band nog steeds als Live. 22 juni verschijnt zijn nieuwe album ‘ALive’.